Facebook-Like-Us1.png 

วันเสาร์ที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2556

บทกวี >> บานประตู

ชีวิตที่วาดหวังต้องตั้งต้น  ต้องพร้อมชนเพื่อก้าวข้ามความตกต่ำ  หน้าประตูบานนี้เมื่อสีดำ  ถึงบอบช้ำก็ต้องชนให้พ้นประตู!!!
บานประตูมีไว้ให้เปิดกว้าง 
ใช่แค่เพียงอำพรางซ่อนบางสิ่ง 
หรือจำนนพ่ายแพ้อย่างแท้จริง 
จึงปิดตายไม่ไหวติงอยู่อย่างนั้น 

บานประตูมีไว้ใช่แค่แง้ม 
หากยังถูกแต่งแต้มด้วยสีสรรพ์ 
ที่รอการเปิดไขใช่ทางตัน 
แต่คือก้าวสำคัญสู่โลกงาม 

ถึงรั้วหนากล้าแกร่งกำแพงกั้น 
ก็ไม่อาจหยุดฝันอันไหวหวาม 
เพราะหัวใจนักสู้ทุกผู้นาม 
ไม่เคยหยุดติดตามหาตัวตน
 
ตราบรำเพยแห่งสายลมยังพรมพัด 
ไม้ยังผลัดใบบังยังร่วงหล่น 
กระแสแห่งศักดิ์ศรีเสรีชน 
ย่อมว่ายวนรี่ไหลในสำนึก
 
เมื่อแสงทองส่องเตือนการเคลื่อนไหว 
แสงก็ส่องห้องหัวใจให้รู้สึก 
สะทกสะท้อนวามวู่อยู่ลึกลึก 
ให้ตริตรึกลึกซึ้งถึงทางควร

และเมื่อเกินรันทดถึงบทจบ 
ใจสยองเกินสยบก็คือสวน 
หมายหลุดพ้นโลกวิถีถูกตีตรวน 
ในกระบวนทำไม่ชอบคือชอบธรรม
 
ชีวิตที่วาดหวังต้องตั้งต้น 
ต้องพร้อมชนเพื่อก้าวข้ามความตกต่ำ 
หน้าประตูบานนี้เมื่อสีดำ 
ถึงบอบช้ำก็ต้องชนให้พ้นประตู!!!


ไม่มีความคิดเห็น :