บทกวี >> ต้นกล้าประชาภิวัฒน์

                

เรามาไกลเกินกว่าหันหน้ากลับ

จึงควรยิ้มต้อนรับการเมืองใหม่

เพื่อเดินหน้าปฏิรูปประเทศไทย

สู่ธรรมาธิปไตยในโลกา

ผิดนักหรือที่จะถางทางกำหนด

เพื่อจัดวางอนาคตในวันหน้า

เพื่อการเมืองไม่ต้องชี้ที่ราคา

ไร้เบื้องหลังเบื้องหน้ามารวบรัด

พอกันทีอัปรีย์ไป จัญไรมา

พอกันทีกับหมูหมาสารพัดสัตว์

พอกันทีประชาธิปไตยแบบไล่ยัด

หยุดวิบัติแผ่นดินเสียบัดนี้

บทกวี >> คารวะนักสู้

คารวะนักสู้ผู้กล้าก้าว

ซึ่งปวดร้าวกับความจริงสิ่งที่เห็น

เมื่อสังคมวันนี้มีอันเป็น

เธอตอบแทนผู้ทุกข์เข็ญเหมือนเช่นเคย

กลางความวิปโยคโศกสมัย

ในหัวใจคนจริงยากนิ่งเฉย

ทุกเวลานาทีที่ผ่านเลย

ยิ่งเฉยเมยหนามเสนียดยิ่งเสียดแทง

กาลกิณีผีร้ายที่ร่ายร้อง

ขยับกรับขับทำนองเสียดแสยง

ปฎิกูลอวดกลิ่นกล้าท้าลมแรง

ยิ่งดาลเสียงสาปแช่งให้แผลงฤทธิ์

เมื่่อสาวเท้าก้าวหนึ่งหรือครึ่งก้าว

จะก้าวยาวก้าวสั้นนั่นเป็นสิทธิ์

แต่ที่หมายจักหดสั้นวันละนิด

และชีวิตย่อมสมฝันในบั้นปลาย