Facebook-Like-Us1.png 

วันเสาร์ที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2553

บทกวี >> เขาใหญ่...ในห้วงสนธยา


แผ่นดินนี้พอเพียงเลี้ยงคนขาด แต่ไม่อาจอุ้มโอบคนโลภได้

ซึ่งได้เป็นความหลังแล้วทั้งสิ้น
คือความรัก แรงถวิลและห่วงหา
ไม่มีแล้วดอกไม้ในแววตา
เหลือเพียงแค่ราคาระหว่างคน

ลมร้อนอ้าวร้าวระรุมขึ้นสุมฟ้า
อวิชชาเสียดแทงทุกแห่งหน
ผืนแผ่นดินโฉ่ฉาวด้วยคาวคน
ทรชนยืดร่างอย่างผู้ดี

ปัญญานำพาคนให้พ้นทุกข์
แต่ถึงคราวทุรยุคบดขยี้
คุณธรรมคุณระยำสองคำนี้
เหมือนไม่มีความหมายแตกต่างกัน

เราจะไปไหนกันในวันพรุ่ง
เมื่อทุกคนต่างมุ่งขยายฝัน
จนมองข้ามทุกข์ทนของชนชั้น
ผู้เหลือสิทธิ์แบ่งปันแค่ฝันร้าย

โลกเรานี้มีไม่ได้ถ้าไร้กรวด
และอาจซวดทรุดทรามไร้ความหมาย
เมื่อความมืดมีสว่างเคียงข้างกาย

เพชรก็ควรกรวดทรายเคียงข้างตน

ขอสำนึกสุดท้ายกันสักนิด
ขอสำนึกถูกผิดและเหตุผล
เพื่อทบทวนปรารถนาค่าของคน
ว่าอยู่บนพื้นฐานของอะไร

แผ่นดินนี้พอเพียงเลี้ยงคนขาด
แต่ไม่อาจอุ้มโอบคนโลภได้
เพราะเมื่อโลภคือตะเกียงหล่อเลี้ยงใจ
ต่อให้โลกทั้งใบ...ก็ไม่พอ.

 




ไม่มีความคิดเห็น :