Facebook-Like-Us1.png 

วันพฤหัสบดีที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2557

บทกวี >> ขยะ

เมื่อขยะปฏิกูลพอกพูนไทย ขยะในใจคนก็ล้นตาม
จะนิ่งเฉยอยู่ทำไมหนอใจเจ้า
ในน้ำเน่ายังมีจันทร์ให้ฝันหรือ
สองมือเจ้าก็แคล่วคล่องทั้งสองมือ
ไยไม่รื้อร่องวิบัติให้พลัดไป

ในน้ำเน่าเงาจันทร์สิงก็จริงอยู่
แต่คงความหดหู่หรือมิใช่
เมื่อขยะปฏิกูลพอกพูนไทย
ขยะในใจคนก็ล้นตาม

ก่อกาลีผีร้ายย่างกรายเกลื่อน
ให้แปดเปื้อนประชาชนอีกล้นหลาม
ต้องจำยอมจ่อมจมสังคมทราม
กับสำนึกเหยียดหยามประณามตน

ที่ทนทานทบท่าวระทมทุกข์
สาละวนเสพสุขทั้งใจหม่น
ปล่อยเมฆร้ายผลาญพร่าฟ้าเบื้องบน
ให้ฟ้าหมองเยี่ยมยลแต่อนธกาล

วันนี้แสงเรื่อเรืองแห่งเมืองรุ้ง
เริ่มทิ้งคุ้งโค้งระยับกลับถึงบ้าน
เคืองระคายแค้นคามาเนิ่นนาน
กลับฉายฉานปรัศนีย์ที่ควรคิด

กองขยะ..บาปอุบาทว์..อำนาจมืด
เที่ยวขึงพืดเมืองต่ำเตี้ยเหมือนเสียจริต
ทุกย่างก้าวสังคมระงมพิษ
ปล่อยชีวิตเลื่อนไหลไปอย่างนั้น

หรือจะเป็นคนไทยหัวใจกล้า
คอยกวาดบาปหยาบช้าไม่หวาดหวั่น
ใครเพิกเฉยเฉื่อยชาไม่ว่ากัน
ที่สำคัญต้องไม่มีที่ตัวเรา.






ไม่มีความคิดเห็น :