Facebook-Like-Us1.png 

วันพุธที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2555

บทกวี >> โลก..ชีวิต.. รัตติกาล

บทกวี >> โลก..ชีวิต.. รัตติกาล
เป็นเพียงความรู้สึกอันลึกซึ้ง
ครุ่นคำนึงด้วยแรงปรารถนา
พริ้วผ่านห้วงทะเลแห่งเวลา
ไม่อาจราเริศร้างเหมือนอย่างเคย


เราหลงทางมาแต่ไหนเมื่อไหร่นี่
จึงวันนี้สะทกสะเทือนเกินเอื้อนเอ่ย
ดอกไม้หอมจรุงกลิ่นอันชินเชย
นิจจาเอ๋ยไยชืดหอมจืดจาง


ดอกโมกบานเกลื่อนกล่นบนต้นโมก
สลัดกลีบวิปโยคอยู่ไม่สร่าง
พรมขาวหม่นทอดนิ่งอยู่ริมทาง
สลายร่างบางเบาเหงาระยับ


กับราตรีว่างเปล่าชวนเศร้าหมอง
สัมผัสเพียงแสงทองของอัจกลับ
มาเฉิดฉายโลมลูบจนวูบวับ
ก่อนลาลับจับแจ้งแสงอรุณ


คว้าง..คว้าง ใบไม้ปลิว
ลอยละลิ่วหมุนคว้างกลางน้ำขุ่น
กระไออวลกระอักอุกเร่ซุกซุน
ละม้ายหุ่นร่อนเร่ชเลชล

อยากหยัดยืนก็เกินขืนกระแสกล้า
ทะลักบ่าบดขยี้จนปี้ป่น
จำสะอื้นจ่อมจุกกับทุกข์ทน
ประสาคนสิ้นหวังทุกครั้งคิด


เมื่อมวลหมู่ผู้กล้าหายหน้าหมด
อนาคตก็ระเนนถูกเบนบิด
เหมือนวิญญาณถูกเขมือบด้วยเหลือบพิษ
ที่จะหาชีวิต...เลิกคิดเลย!!!




ไม่มีความคิดเห็น :