Facebook-Like-Us1.png 

วันจันทร์ที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556

บทกวี >> แค่กรวดเม็ดหนึ่ง

แค่กรวดเม็ดหนึ่ง
กูก็แค่กรวดเม็ดหนึ่ง
ซึ่งปริแยกแตกจากภูผา
จองจำเนิ่นผ่านกาลเวลา
ปรารถนาใดใดไป่มี

วันหนึ่งฟ้าอับดาวก็กราวก้อง
กู่ร้องฝนฟ้าอึงมี่
เพิงผาพลันพ่ายพับปฐพี
ครืนกระชากซากธุลีเกรียวกรู

กึกก้องกัมปนาทกราดเกรี้ยว
น้ำเชี่ยวโซรมซัดสาดซู่
กรวดก้อนซอนซับรับรู้
กูกระอักเกินกล้ำลำเค็ญ

ถัดถั่งท่องนทีรี่ไหล
ไปตามกระแสสินธุ์เตลิดเต้น
เกลือกกลิ้งทบท่าวหนาวเย็น
เคืองเข็ญคับแค้นแน่นใน

กูคือผู้แพ้แน่หรือ
กูล้า..รามือใช่ไหม
หรือกร้าวหรือแกร่งเกินไป
จึงน้ำโลมไล้เกลากลึง


กลายเป็นก้อนกรวดเม็ดเกลี้ยง
เพียงกรวดเม็ดน้อย..น้อยก็หนึ่ง
กาลกล่อมเคี่ยวกรำคำนึง
ดื่มดึ่งสุกสกาววาวมน

มิใช่เพชรฉายประกายกล้า
ระยิบระยับจับตาทุกแห่งหน
แต่ก็แกร่งพร้อมพรั่งทั้งสกนธ์
พร้อมชน..พร้อมชื่น..กับคืนวัน.
ระพี พชระ http://planetpt.blogspot.com/
เยี่ยมชม ๐ เพจ..https://www.facebook.com/RaPhiPhchra?ref=hl


ไม่มีความคิดเห็น :