Facebook-Like-Us1.png 

วันพฤหัสบดีที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2553

บทกวี >> ฤาสยามไร้ผู้รู้หน้าที่



คือความวิปโยคโศกสมัย ประกาศความป่วยไข้ไปทุกแห่ง

คือความวิปโยคโศกสมัย
ประกาศความป่วยไข้ไปทุกแห่ง
เมื่อธรรมะใสพิสุทธิ์หยุดแสดง
ปล่อยกาลีแก่งแย่งสำแดงตน

หรือคนกล้า คนดีไม่มีแล้ว
เหลือแต่กาตาแววผู้สับสน
บริกรรมพร่ำคาถาว่าอดทน
ให้ปวงชนสิ้นหวังทุกครั้งครา

หรือคนดีอยู่ไม่ได้ในเมืองนี้
โลกไม่มีหลักประกันให้คนกล้า
หรือสิ้นสุดกระแสยุติธรรมา
ความชั่วช้าสามานย์จึงพล่านนัก

ปล่อยอัปรีย์ผีร้ายสยายร่าง
เกลื่อนกร่างตำใจให้ติดปลัก
เพื่อนไทยพาไทยให้แล้งรัก
แจ้งประจักษ์เต็มตาก็ครานี้

ประคองใจ..ทำใจ ทำได้หรือ
แล้วใครคือมนุษย์ผู้รู้หน้าที่
รู้จำแนกแยกหนุนคุณความดี
และพร้อมพลีเพื่อทวงถามความเป็นไทย

ทุกอย่างเห็นตำตาอยู่คลาคล่ำ
จะต้องรอตอกย้ำไปถึงไหน
หรือชีวิตคนดีดีมีถมไป
พอให้ใครต่อใครได้ระราน

กี่ชีวิตล่วงแล้วที่ร่วงหล่น
และต้องอีกกี่คนถูกประหาร
ด้วยฝีมือเถื่อนถ่อยอันธพาล
กับใจคนดิบด้านที่ยืนดู…!!




ไม่มีความคิดเห็น :